جداکننده دستی کثیفی و چربی یکی از پرکاربردترین دستگاه‌های پیش{0}تصفیه فاضلاب روغنی در کاربردهای کوچک تا متوسط{1}} مانند رستوران‌ها، غذاخوری‌ها، آشپزخانه‌های تجاری، کارگاه‌های مواد غذایی و کارخانه‌های کوچک صنعتی است. عملکرد آن جداسازی گریس شناور، مواد جامد قابل ته نشین (کثیف، ماسه، بقایای مواد غذایی) و فاضلاب از طریق جداسازی گرانشی، بدون تکیه بر نیروی الکتریکی یا سیستم های تخلیه خودکار است. یکی از رایج ترین سؤالات مهندسان، پیمانکاران و خریداران، محدوده ظرفیت پردازش معمولی است که بر حسب متر مکعب در ساعت (m³/h) بیان می شود. در عمل، ظرفیت جداکننده گریس دستی بسته به اندازه ساختاری، طراحی محفظه، زمان نگهداری هیدرولیک و کاربرد مورد نظر آن به طور قابل توجهی متفاوت است. برخلاف جداکننده‌های خودکار که می‌توانند جریان‌های پیوسته زیادی را مدیریت کنند، جداکننده‌های دستی حول نرخ‌های جریان متوسطی طراحی شده‌اند که زمان کافی را برای شناور شدن روغن و ته‌نشین شدن مواد جامد فراهم می‌کنند.
برای تسهیلات پذیرایی تجاری کوچک، مانند رستوران‌های کوچک، فروشگاه‌های غذای خیابانی، کافه‌ها، نانوایی‌ها و آشپزخانه‌های آماده، معمول‌ترین محدوده ظرفیت جداکننده چربی دستی معمولاً ۰٫۵ تا ۲ مترمکعب در ساعت است. این واحدهای فشرده معمولاً در زیر سینک ها، در اتاق های پشتی آشپزخانه یا در گودال های کوچک زیرزمینی نزدیک به خروجی زهکشی نصب می شوند. در این مقیاس، جریان فاضلاب متناوب است و به شدت به دوره های اوج غذاخوری وابسته است. جداکننده باید قادر باشد-سرنگ های هیدرولیکی کوتاه مدت را بدون اجازه خروج روغن به داخل سیستم زهکشی، تحمل کند. یک جداکننده دستی با اندازه مناسب 0.5-2 m³/h زمان ماندگاری کافی برای شناور شدن چربی های حیوانی و روغن های گیاهی و ته نشین شدن بقایای مواد غذایی در پایین را فراهم می کند. چنین واحدهایی به راحتی به صورت دستی تمیز می شوند، هزینه اولیه پایینی دارند و به طور گسترده در مواردی که تولید روزانه فاضلاب محدود و فضا محدود است استفاده می شود.
برای تسهیلات پذیرایی و خدمات غذا با اندازه متوسط، از جمله غذاخوری مدارس، کافه تریاهای کارکنان، هتل‌های کوچک، رستوران‌های زنجیره‌ای، و مراکز غذاخوری محلی، ظرفیت پردازش معمولی جداکننده‌های دستی خاک و چربی معمولاً در محدوده 2 تا 5 متر مکعب در ساعت است. این سیستم ها باید تخلیه پایدارتر و مداوم فاضلاب را در طی چندین ساعت در روز، با روغن و بار جامد بالاتر نسبت به آشپزخانه های کوچک انجام دهند. در این محدوده ظرفیت، جداکننده‌ها معمولاً زمین-نصب می‌شوند یا تا حدی دفن می‌شوند، با ساختارهای داخلی چند-که کارایی جداسازی را بهبود می‌بخشد. حجم بیشتر زمان ماند هیدرولیکی طولانی تری را فراهم می کند که برای جداسازی گریس گرم امولسیون شده تولید شده در طی عملیات پخت و پز شدید ضروری است. تمیز کردن دستی هنوز در این مقیاس امکان پذیر است، اما به یک برنامه تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده نیاز دارد، معمولاً هر چند روز تا یک بار در هفته بسته به شدت استفاده. این محدوده ظرفیت نشان‌دهنده رایج‌ترین بخش مشخصات برای جداکننده‌های چربی دستی در پروژه‌های تجاری شهری است.
برای آشپزخانه‌های تجاری بزرگ و کارگاه‌های پردازش مواد غذایی سبک، مانند آشپزخانه‌های مرکزی، خطوط تولید نانوایی، اتاق‌های پیش{0}فرآوری گوشت، یا مناطق آماده‌سازی غذای تازه{1} سوپرمارکت، جداکننده‌های چربی دستی معمولاً با ظرفیت پردازش 5 تا 10 متر مکعب در ساعت طراحی می‌شوند. در این مقیاس، جریان فاضلاب پیوسته تر می شود و روغن، گریس و بار جامد معلق به طور قابل توجهی افزایش می یابد. ساختار جداکننده باید تقویت شود و محفظه رسوب باید بزرگ شود تا از تجمع سریع لجن جلوگیری شود. در حالی که واحدهای دستی در این محدوده هنوز از نظر فنی امکان پذیر هستند، شدت کار برای تمیز کردن به طور قابل توجهی افزایش می یابد و کنترل بو حیاتی تر می شود. بسیاری از کاربران در این مقیاس شروع به بررسی راه حل های نیمه خودکار یا کاملاً خودکار می کنند. با این حال، در مناطقی که هزینه نیروی کار کم است، عرضه برق محدود است، یا سادگی عملیاتی در اولویت است، جداکننده های دستی 5 تا 10 متر مکعب در ساعت یک انتخاب عملی و اقتصادی باقی می ماند.
در کاربردهای کوچک صنعتی و تجاری زهکشی مخلوط، مانند کارخانه‌های کوچک مواد غذایی، نقاط کشتارگاه روستایی، ایستگاه‌های شستشوی وسایل نقلیه با تخلیه غذاخوری، و مراکز لجستیکی با امکانات آشپزخانه، جداکننده‌های چربی دستی می‌توانند در طرح‌های مهندسی شده به 10 تا 20 مترمکعب در ساعت برسند. اینها معمولاً واحدهای بزرگ پیش ساخته فولادی یا فایبرگلاس هستند که در زیر زمین نصب می شوند. در این محدوده ظرفیت بالا، دقت طراحی بسیار مهم می شود. قطر لوله ورودی و خروجی باید به دقت مطابقت داده شود، بافل های داخلی باید دقیقاً چیده شوند، و زمان نگهداری کافی باید تضمین شود تا از انتقال روغن جلوگیری شود. در چنین سرعت‌هایی، عملیات دستی کار فشرده می‌شود و دفعات تمیز کردن ممکن است به روزانه یا چندین بار در هفته افزایش یابد. اگرچه از نظر فنی قابل دستیابی است، اما این محدوده عموماً حد بالایی عملی را برای جداکننده‌های دستی کثیفی و گریس در عملکرد پایدار طولانی‌مدت نشان می‌دهد.
از دیدگاه طراحی و مهندسی، ظرفیت پردازش یک جداکننده چربی دستی صرفاً به حجم مخزن مربوط نمی شود. این در درجه اول توسط زمان ماند هیدرولیک (HRT)، هندسه اتاق جداسازی، اختلاف چگالی روغن و آب، دمای فاضلاب و غلظت روغن ورودی تعیین می شود. زمان نگهداری معمولی طراحی برای جداسازی گریس گرانشی بین 20 تا 60 دقیقه بسته به نوع روغن و دما است. به عنوان مثال، یک جداکننده با حجم موثر 2 متر مکعب و زمان نگهداری طراحی شده 30 دقیقه، ظرفیت پردازش اسمی 4 متر مکعب در ساعت خواهد داشت. اگر همان واحد با سرعت 8 متر مکعب بر ساعت کار کند، راندمان جداسازی به شدت کاهش می یابد و به گریس امولسیون شده اجازه عبور می دهد. بنابراین، به طور کلی برای سیستم های دستی برای اطمینان از انطباق با استانداردهای تخلیه و کاهش فرکانس نگهداری توصیه می شود. در مهندسی عملی، طراحان اغلب هنگام انتخاب ظرفیت جداکننده نهایی، ضریب ایمنی 1.2-1.5 برابر اوج جریان محاسبه شده را اعمال می کنند.
به طور خلاصه، محدوده ظرفیت پردازش معمولی برای جداکننده‌های دستی کثیفی و چربی معمولاً بین 0.5 متر مکعب در ساعت و 10 متر مکعب در ساعت برای اکثر برنامه‌های معمول پذیرایی و تجاری است، با واحدهای سفارشی بزرگ‌تر تا 15 تا 20 متر مکعب در ساعت در شرایط خاص. رستوران‌های کوچک معمولاً به واحدهای 0.5 تا 2 مترمکعب در ساعت، غذاخوری‌ها و هتل‌های متوسط 2 تا 5 مترمکعب در ساعت، و آشپزخانه‌های بزرگ یا کارگاه‌های پردازش مواد غذایی سبک به 5 تا 10 مترمکعب در ساعت نیاز دارند. در حالی که ظرفیت‌های بالاتر از نظر فنی قابل دستیابی هستند، شدت کار، کنترل بو و فرکانس تعمیر و نگهداری به عوامل محدودکننده-عملکرد دستی طولانی‌مدت تبدیل می‌شوند. بنابراین، هنگام انتخاب یک جداکننده چربی دستی، ضروری است که ظرفیت پردازش نه تنها با جریان نظری فاضلاب، بلکه با واقعیت های عملیاتی تمیز کردن، در دسترس بودن نیروی کار و انطباق با محیط زیست مطابقت داده شود. انتخاب ظرفیت مناسب عملکرد جداسازی پایدار، کاهش خطر انسداد خط لوله و انطباق قابل اعتماد با مقررات محلی تخلیه فاضلاب را در طول عمر مفید تجهیزات تضمین می کند.